PCK Płock
1 września 1939 roku rozpoczęła się II wojna światowa.
Polski Czerwony Krzyż przygotowywał się na możliwość konfliktu już od 1936 roku. Szkolił personel medyczny, rozwijał zaplecze sanitarne i krwiodawstwo. Wraz z wybuchem wojny rozpoczął działania pomocowe na szeroką skalę.
Wojna oznaczała rannych i zabitych. Ucieczki z domów. Rozdzielone rodziny. Zaginięcia. Brak żywności i dostępu do opieki medycznej.
PCK prowadził punkty sanitarne i szpitale polowe, organizował pomoc żywnościową dla uchodźców i ludności cywilnej oraz akcje oddawania krwi. Biuro Informacyjne rejestrowało poszkodowanych i osoby zaginione.
W samej oblężonej Warszawie działały 82 punkty sanitarno-medyczne i 161 sekcji ratowniczych, a PCK opiekował się rannymi w 37 szpitalach.
Po kapitulacji Polski działalność PCK była kontynuowana pod okupacją, mimo ograniczeń nakładanych przez niemieckie władze oraz konfiskaty części majątku i zapasów organizacji. Pomoc obejmowała ludność cywilną, rannych i jeńców wojennych.
W 1943 roku komisja techniczna PCK uczestniczyła w ekshumacji i identyfikacji ofiar zbrodni katyńskiej, pozostawiając dokumentację ważną dla rodzin ofiar i późniejszych badań historycznych.
Podczas Powstania Warszawskiego PCK organizował punkty opatrunkowe i szpitale polowe oraz uczestniczył w ewakuacji rannych, zaś pod koniec wojny pomagał osobom wyzwolonym z obozów koncentracyjnych, jeńcom wojennym oraz powracającym z przymusowych prac w III Rzeszy.
Historia PCK z lat 1939–1945 jest częścią historii II wojny światowej widzianej poprzez jej humanitarne konsekwencje.
1 września przypomina nam, jak szybko zwykłe życie może zostać zastąpione przez kryzys humanitarny obejmujący miliony ludzi.
#PCK#HistoriaPCK#1września#IIWojnaŚwiatowa#CzerwonyKrzyż
Źródło: Fb/ Polski Czerwony Krzyż